วันนี้เป็นวันอาทิตย์ สาวกเงินเดือนทั้งหลายคงได้กระชากเวลาทั้งหมดจากงานมาครอบครองได้อย่างสมบูรณ์ในรอบสัปดาห์ ใช่ไหมผมไม่แน่ใจ หากไม่ใช่อย่าเพิ่งค้อนผมนะครับ ผมอาจคิดแทนมากไป
แต่ทั้งหมดคงไม่ใช่ผมและใครๆ อีกหลายคน ในขณะที่บางคนพักยก นอนเล่นมีเวลาให้ชีวิตตัวเองวันหยุด อีกหลายคนยังคงต้องดิ้นรนต่อสู้อยู่ในสนามชีวิต ยอมทั้งผมด้วย
อากาศวันนี้อึมครึมไม่เหมือนวันก่อนๆ ท้องฟ้าสีคล้ำไม่สดใส ทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆ ตัวมีสีเทาผสมอยู่มากกว่าทุกๆ วัน หลังจากเสร็จงาน ผมรีบกลับบ้าน ไม่อยากมองออกไปนอกหน้าต่าง ประตูหรือแม้แต่รูโหว่ต่างๆ ที่มีบรรยากาศภายนอกหลงเข้ามาในกรอบสายตา
สิ่งมีชีวิตไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ ใบหญ้า ดูหงอยๆ ใบทุกใบทิ้งตัวลู่ลงดินเหมือนหมดอาลัยตายอยากนกตัวเล็กตัวน้อยหลบหายไม่เห็นเงาเสียงขับขานพลอยเงียบงัน
ผมต้องขังตัวเองอยู่ในบ้าน โลกของตัวเองข้างนอกถูกปล่อยทิ้งไว้ด้วยบรรยากาศอันเหน็บหนาวและเปียกปอนของน้ำฝน มีแต่โลกแคบๆ ในจอสี่เหลี่ยมขนาดสิบหกนิ้วที่พอจะสื่อสารและปลดปล่อยอารมณ์ตัวเองออกไปบ้าง แต่ตะกอนสีเทายังคงตกค้างอยู่ในอารมณ์
สายฝนมีประโยชน์กับทุกสรรพสิ่ง แต่ ณ ปัจจุบันการเดินเล่นท่ามกลางฝักบัวธรรมชาติ คงเป็นเรื่องที่ไม่ใช่ใครจะตัดสินใจทำได้ง่ายๆ
สิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ทำให้คนเราใช้เวลาในการคิดมากขึ้น แต่คงไม่ใช่เพื่อใคร ทุกคนคงคิดถึงแค่ตัวเองมากขึ้นตามไปด้วย
