เดือนหน้าปลายๆ เดือน การเดินทางที่กินเวลาหลายวันของผมกำลังจะเริ่ม ครั้งนี้เป็นครั้งทีสองทีได้ข้ามพรหมแดนประเทศเกิดออกไปข้างนอก ครั้งแรกคือประเทศเวียดนาม ผมจำได้ว่าต้องนั่งหายใจเข้าออกกินเวลาประมาณสองชั่วโมงกลางอากาศ ข้างนอกมีแต่ก้อนเมฆกับท้องฟ้า ที่คอยอยู่เป็นเพื่อนตาไม่ให้เหงาเท่ากับใจ แต่ครั้งนี้คงต่างกันมากมาย ท้องน้ำในแม่โขงคือสนามประลองการเดินทางของเรา ผืนน้ำคงเล็กกว่าผืนฟ้าหลายเท่า ความเหงาคงน้อยกว่าหลายเท่าเ่ช่นกัน ระหว่างการเดินทางหลายๆ ครั้ง ผมค้นพบว่าพื้นที่มีผลต่อความเหงา ยิ่งเราอ้างว้างเท่าไหร่ ช่องว่างรอบๆ กายระหว่างเรากับใครๆ คงกว้างใหญ่กว่านั้น ความเหงาแอบติดตัวเราไปเสมอๆ แม้ว่าเราจะมีเพื่อนร่วมทางมากมายแค่ไหน แต่แปลกความเหงาที่แวบเข้ามาในช่วงการเดินทางมีเสน่ห์ที่ทำให้ผมแอบโหยหา ลองดูนะครับ ยามที่มองไปนอกหน้าต่างรถหรือเครื่องบิน หรือพาหนะใดก็แล้วแต่ ปล่อยให้ใจเราลอยไปไกลๆ แล้วบางอย่างดีดีมักแวบเข้ามาในความรู้สึกเสมอๆ ครั้งนั้นอาจทำให้คุณแอบยิ้มอยู่คนเดียวก็ได้
2008/Mar/20
เดือนหน้าปลายๆ เดือน การเดินทางที่กินเวลาหลายวันของผมกำลังจะเริ่ม ครั้งนี้เป็นครั้งทีสองทีได้ข้ามพรหมแดนประเทศเกิดออกไปข้างนอก ครั้งแรกคือประเทศเวียดนาม ผมจำได้ว่าต้องนั่งหายใจเข้าออกกินเวลาประมาณสองชั่วโมงกลางอากาศ ข้างนอกมีแต่ก้อนเมฆกับท้องฟ้า ที่คอยอยู่เป็นเพื่อนตาไม่ให้เหงาเท่ากับใจ แต่ครั้งนี้คงต่างกันมากมาย ท้องน้ำในแม่โขงคือสนามประลองการเดินทางของเรา ผืนน้ำคงเล็กกว่าผืนฟ้าหลายเท่า ความเหงาคงน้อยกว่าหลายเท่าเ่ช่นกัน ระหว่างการเดินทางหลายๆ ครั้ง ผมค้นพบว่าพื้นที่มีผลต่อความเหงา ยิ่งเราอ้างว้างเท่าไหร่ ช่องว่างรอบๆ กายระหว่างเรากับใครๆ คงกว้างใหญ่กว่านั้น ความเหงาแอบติดตัวเราไปเสมอๆ แม้ว่าเราจะมีเพื่อนร่วมทางมากมายแค่ไหน แต่แปลกความเหงาที่แวบเข้ามาในช่วงการเดินทางมีเสน่ห์ที่ทำให้ผมแอบโหยหา ลองดูนะครับ ยามที่มองไปนอกหน้าต่างรถหรือเครื่องบิน หรือพาหนะใดก็แล้วแต่ ปล่อยให้ใจเราลอยไปไกลๆ แล้วบางอย่างดีดีมักแวบเข้ามาในความรู้สึกเสมอๆ ครั้งนั้นอาจทำให้คุณแอบยิ้มอยู่คนเดียวก็ได้
บางอย่างที่แว๊บขึ้นมามีทั้งสร้างรอยยิ้ม และหยดน้ำตา...
