เกาะปันหยี มิตรภาพที่คงอยู่ | มองให้ลึกกว่าเปลือกนอกที่เห็น

2008/Jun/10

แค่บทสนทนาไม่กี่ประโยคในคืนวันหนึ่ง จำไม่ได้ว่าใครเริ่มก่อน แต่สุดท้ายจำได้แม่นยำว่า เราเห็นดีเห็นงามกับการเก็บกระเป๋า สะพายกล้อง ออกจากบ้าน ครั้งนี้เดินทางแค่ไม่กี่กิโลเมตร ใกล้ตัว แต่ไกลตาสำหรับบางคนในกลุ่ม ตอนแรกกะว่าจะไปกันเงียบๆ ไม่กี่คน ที่สุดเพื่อนร่วมทางนับได้สิบพอดิบพอดี บ่ายวันเสาร์ทุกคนออกเดินทางไปแล้ว แต่ผมยังทำงาน เกือบเย็นงานเสร็จแต่ใจไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัว รถโดยสารประจำทางดูเหมือนจะช้ากว่าวันก่อนๆ แค่ชั่วโมงกว่าๆ หลังจากนั้น เรือพาผมเข้าสู่ความมืดของค่ำคืน แหวกผืนน้ำไปข้างหน้า สิ่งที่ตื่นตาตื่นใจมากที่สุดสำหรับผมตอนนั้น คือ แสงเขียวเรืองรองของพรายน้ำสองข้างลำเรือทำให้ใจผมอยากชวนใครสักคน มานั่งชี้ชมด้วยกัน ผมไม่เคยเห็นพรายน้ำเยอะขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ผมเดี่ยวๆ คนเดียวถึงปันหยีอย่างที่หวัง พร้อมกับดวงดาวเต็มฟ้า พระอาทิตย์ลาผืนฟ้าไปนานแล้ว เพื่อนๆ ยังอยู่ครบ ค่ำคืนที่เหลือหมดไปกับการถ่ายรูปดาว แล้วจบด้วยการนั่งล้อมวง พูดคุย ต่อล้อต่อเถียง ท่ามกลางแสงดาวและผืนน้ำกว้างไกล คืนนี้แสนสั้นสำหรับการนอนหลับ แต่ยาวนานสำหรับมิตรภาพ ตีห้ากว่าๆ ที่นอนไม่มีประโยชน์สำหรับเราอีกต่อไป ไม่มีใครขี้เซา เพราะภาพตรงหน้า
สายหมอกจาง ๆ โอบล้อมหมู่เกาะ น้ำที่นิ่งสงบอย่างกับหลับ ฟ้าี่แต้มสีสดใสก่อนพระอาทิตย์จะกลับมา ทุกคนเงียบสนิท มีแต่เสียงชัตเตอร์กระหน่ำ เสียดายเราหยุดภาพตรงหน้าไว้ได้แค่นี้ แต่ทุกภาพคงฉาบไว้ด้วยความประทับที่ลืมยาก สายๆ พี่คนขับเรือใจดีพาเราตระเวน ซอกซอนไปตามป่าโกงกาง ป่าเกาะ และผาหิน สุดท้ายเรากล่าวลาธรรมชาติ ผู้คนและมิตรภาพที่นี่ วันนี้ผมถึงบ้านก่อนพระอาิทิตย์กลับ

ชมภาพประกอบ ที่นี่ครับ