เคยไหมที่ต้องฝืนเอ่ยปากตอบคำถามให้ไกลความรู้สึกที่ำกำลังเป็น สำหรับผม ไม่ยากเลยที่จะกลบเกลื่อนคนอื่น และไม่ยากเลยที่จะต้องหาคำพูด แต่สิ่งที่ยากที่สุดคือการต้องฝืนความรู้สึกตัวเอง ทั้งๆ ที่ข้างในจะกระอัก

     "ไ่ม่เสียดายงานที่รักหรือ"

     ช่วงเดือนนี้ผมเจอคำถามนี้บ่อยๆ บ่อยจนไม่อยากตอบ แต่ก็ต้องจำใจตอบ เจ้าของคำถามรู้แค่คำตอบ แต่ความรู้สึกรู้สากับคำถามมันยังค้างเอ้งเม้งอยู่ในใจไม่ได้หลุดไปกับคำพูด ทีออกจากปาก

     เสียดายสิ่งที่รัก แต่บางครั้งคนเราต้องยอมรับความเป็นไป ผมแค่อยากบอกตัวเองแค่นั้นว่า คนเราหากลองไม่ได้อยู่กับตัวตนที่แท้จริงดูบ้าง บางทีอาจจะได้รู้จักรสชาติอย่างอื่นของชีวิตทีไม่เคยลิ้มลองมาก่อน

     ประโยคที่ปกปิดความรู้สึกคู่กับอาการปากแข็งของผมได้ดีที่สุดคงหนีไปพ้น

     "ไม่เป็นไรหรอก"

     แต่ลึกๆ รู้ไหมว่ามันเป็นอะไรยิ่งไปกว่าไม่เป็นอะไรหรอกเสียอีก

edit @ 23 Mar 2009 03:11:31 by นายมาแล็ง

Comment

Comment:

Tweet

ชีวิต คือ การก้าวเดินไปข้างหน้า แม้หนทางจะโรยด้วยกรวดก็ตาม

big smile

#1 By ทิว แอด ไฟน์ on 2009-02-09 21:05