มองให้ลึกกว่าเปลือกนอกที่เห็น

            ผมหลงเสน่ห์การเดินทางคนเดียว แต่ไม่เคยปฏิเสธเพื่อนร่วมทาง

แค่ไม่กี่ชั่วโมงที่เรารู้จักกัน  พูดคุยกันแค่ไม่กี่ประโยค ไม่นานต่อจากนั้น ไม่น่าเชื่อว่าเราจะกลายเป็นเพื่อนร่วมทางกันจนตลอดรอดฝั่ง

  คืนหนึ่งเกือบๆ ตีสองที่เชียงคาน ผมกับตั้มก้าวเท้าไปตามถนนที่ทอดยาวไปข้างหน้า ช้าๆ เรื่อยๆ พร้อมสอดส่ายสายตาหาป้ายโรงแรมหรือเกสต์เฮาส์ ความเมื่อยล้าจากการปีนภูกระดึงมา ทำให้ระยะของแต่ละฝีเท้าไม่ทิ้งห่างแต่ละก้าวมากมายนัก

  ผมเหนื่อย มันก็เหนื่อย ผมรู้ แต่ต่างคนต่างไม่ปริปากต่างหาก รู้แต่ว่าเวลานั้นทำยังไงก็ได้เพื่อให้ได้ที่เอนหลังเร็วที่สุด

  ยิ่งเดินเหมือนความหวังของเรายิ่งไกลออกไปตามระยะทาง โรงแรมหลังแล้วหลังเล่า โทรไปก็เหมือนกัน ไม่มีใครรับสาย จากห้าหลังมีคนรับแค่หลังเดียว แต่ก็เต็ม มือถือของตั้มหมดแบตตั้งแต่อยู่บนรถแล้ว เหลือก็แค่ของผมที่ใช้การได้ แต่ก็เหลือไม่มากนัก งานนี้เลยต้องลุ้นกับเกมชีวิตจริง

  เหตุการณ์หลายๆ อย่างที่เป็นอุปสรรคระหว่างการเดินทาง ยิ่งช่วยให้เพื่อนร่วมทางเรียนรู้กันและกันอย่างดีเยี่ยม ไม่จำเป็นต้องรู้จักกันนานเป็นปี แค่ผ่านอะไรๆ บนเส้นทางเดียวกันช่วงระยะเวลาหนึ่ง จากนั้นต่างคนคงต่างรู้ว่าต่อไปควรจะมีใครไว้เป็นเพื่อนร่วมทางบ้าง หรือคนเดียวโดดเดี่ยวยังดีกว่าเพื่อนมากมายแต่ไปด้วยกันไม่ราบรื่น

  เราเดินไปเรื่อยๆ แค่ไม่กี่นาที เรามายืนอยู่ที่เกสเฮาส์อีกหลังหนึ่ง ประตูไม่ได้ปิด ไฟยังเปิดอยู่ เห็นมีมุ้งกางอยู่กลางห้อง เรายืนเรียกเจ้าของอยู่หน้าประตู หวังให้มีเสียงตอบรับพร้อมกับห้องพัก เราสมหวังกับเสียงตอบรับแต่ผิดหวังตรงที่ไม่มีที่นอน เราก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป บทสนทนายังดำเนินต่อไป เอื่อยๆ พอๆ กับฝีเท้า

  ไม่มี่คนผ่านไปผ่านมา รถทุกคันจอดนิ่งสนิทสองข้างถนน ถนนสายนี้ ตอนนี้กลายเป็นทางเดินของเราแค่สองคน ไม่มีใครบ่น ไม่มีใครแสดงความท้อแท้ คงเป็นเพราะนักเดินทางอย่างเราได้เตรียมกายเตรียมใจไว้เสมอๆ สำหรับเหตุการณ์แบบนี้ ไม่ได้คาดคิดไว้ก่อนแต่ก็คือรสชาติ

  ไม่รู้กี่ก้าวย่างของเราเหยียบย่ำมาบนถนน ผ่านเกสต์เฮาส์หลังแล้วหลังเล่าจนเกือบสุดย่านที่พัก จังหวะพอดีที่สายตาเหลือบไปเห็นป้าย เชียงคานเกสต์เฮาส์ ระหว่างที่กดเบอร์บนแป้นมือถือ ไม่วายหันหลังกลับไปมองจุดเริ่มต้นของการเดินเท้า ่านทางไกลไม่ใช่เล่น ฟม่ผมกับตนานแสนนานเหลือเกิน  รจะมีใครไว้เป็นเพื่อนร่วมทางบ้าง หรือคนเดียวโดดเดี่ยวยังดีกว่าเพื่อนมากมายแต่ไ จากจุดนี้หากเราหันหลังไปมองจุดแรกที่เริ่มต้นเดินเท้า  ระยะทางไกลไม่ใช่เล่น  เหมือนโชคช่วยเมื่อเสียงปลายสายบอกว่าจะมาเปิดประตูให้

  ข้างในเกสต์เฮาส์บรรยากาศไม่เลว ทำด้วยไม้ทั้งหมด มีห้องเล็กๆ แบ่งไว้สองแถวโดยมีทางเดินคั่นตรงกลาง เดินทะลุออกไปด้านหน้าสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเรือนเก่าตลอดแนวถนนจากระเบียง  หากเดินทะลุไปด้านหลังสามารถมองเห็นสายน้ำโขงทอดตัวคดเคี้ยวสุดลูกหูลูกตา

  ด้วยความเหนื่อยบวกกับความอ่อนเพลีย เสริมด้วยความล้าจากภูกระดึง แค่เอนหลังถึงเตียง  ผมเพิ่งรู้ว่าหลับเป็นตายเป็นอย่างไร

  ตื่นอีกทีตอนนาฬิกามือถือปลุก ใจหนึ่งอยากจะนอนให้เต็มอิ่ม แค่เวลาที่มีไม่มากนัก แต่ด้วยความที่อยากเก็บภาพตอนเช้า  ผมรีบลุกวิ่งเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา ตั้มลุกลี้ลุกลนไม่ต่างจากผม เราเหมือนกันที่ตรงนี้ แค่ให้ได้ถ่ายรูป แค่ให้ได้เดินทางท่องเที่ยว ถึงไหนถึงกัน

  การเดินทางของผมครั้งนี้ เหลือเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง มีเริ่มต้องมีจบ แต่ครั้งนี้ผมไม่ได้เดินคนเดียว หลายๆ วันก่อนหน้านี้ แต่ละจุดหมายของผมมีเพื่อนคนอื่นๆ รอเป็นเพื่อนร่วมทาง มีทุกรสชาติของชีวิตให้ผมได้ลิ้มลอง ที่สำคัญที่สุดได้รู้จักเพื่อนแท้เดินทางเพิ่มอีกคน  วันหน้าหากบนเส้นทางหนึ่งเส้นทางใด หากจุดหมายของเราคือที่เดียวกัน วันนั้นเราคงได้ร่วมทางกันอีก

ผมหวังอย่างนั้นจริงๆ

สำหรับผม การเรียนรู้กันระหว่างการเดินทางคือวิธีที่ดีที่สุดของการทำความรู็จักตัวตนของกันและกัน

edit @ 25 Nov 2008 23:54:48 by นายมาแล็ง

edit @ 22 May 2009 00:39:13 by นายมาแล็ง

ทั้งๆ ที่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงของเวลาและฤดูกาลคือเรื่องธรรมดาที่หลายคนไม่เคยรู้สึกเลย แต่ละวันไม่ได้มีอะไรแตกต่างไปจากที่เราเคยเห็น พระอาทิตย์ขึ้นและตกตามเวลา อาจจะช้าลงหรือเร็วขึ้นตามฤดูกาล เปลี่ยนตำแหน่งบ้างแต่ยังอยู่บนท้องฟ้าผืนเดิม

บางคนเช่นผมเป็นอย่างน้อย ไม่วายหวั่นไหวบ้างกับการเปลี่ยนไปรอบๆ ข้าง สายลมหนาวเริ่มโลมไล้ใบหน้าบ้างแล้ว แค่เย็นกายแต่บางทีหนาวไปถึงหัวใจ วันเวลาทำให้คนเราเปลี่ยน เปลี่ยนทีละนิดจนบางครั้งลืมรู้สึก มารู้สึกอีกทีตอนที่เสียดายเวลาแล้วตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมตอนนั้นไม่ได้ทำอย่างที่อยาก  

จากวัยเด็กที่สดใส สุขใจกับการเล่น หากทุกข์ก็คงเป็นเพราะไม่ได้เล่น

 แค่ไม่กี่ร้อนกี่หนาว ชีวิตล่วงเลยมาเป็นวัยรุ่น วัยแห่งการเปลี่ยนแปลงทั้งด้านร่างกายและจิตใจ วัยที่อยากลิ้มลอง ทดสอบชีวิต ลองผิดลองถูก วัยแห่งการแสวงหา สุขกับการใช้ชีวิตกับเพื่อน กับความฝัน โหยหาความรักที่คิดว่านั่นคือทั้งหมดของชีวิต สิ่งที่ทุกข์ที่สุดตอนนี้คงหนีไม่พ้นเรื่องความรัก

เมื่อฤดูกาลเปลี่ยน วัยเปลี่ยน กาลเวลาทำให้ความคิดเราโต การมองโลกเปลี่ยนไป สิ่งต่างๆ ที่ดูว่าใหญ่โตเมื่อตอนเด็กๆ ตอนนี้มันแค่เรื่องเล็ก

หากมองกลับหลังเวลาเดินเร็วเหลือเกิน แต่หากมองย้อนไปข้างหน้า ชีวิตหลือเวลาไม่มากหากเทียบกับฤดูกาล คงคูณหารเป็นสัดส่วนแทบไม่ได้เลย  ชีวิตเรามีเวลาน้อย ฤดูกาลเปลี่ยนแปลงบ่อย แต่เปลี่ยนไปบนวงจรเดิมๆ ชีวิตน่าจะเปลี่ยนน้อยครั้งกว่า มาใช้ชีวิตกันดีกว่า ชีวิตเดียวไม่นานแล้วทำไมไม่ใช้ให้คุ้ม อย่าปล่อยให้ชีวิตเปลี่ยนแค่ฤดูกาลที่เปลี่ยนครับ ผมคิดว่าไม่คุ้มเลยจริงๆ 

      นานแล้วที่ผมไม่ได้ส่งใครขึ้นรถ เพิ่งจะวันนี้ ผมได้ทำอีกครั้งหลังจากที่ลืมครั้งสุดท้ายไปแล้ว

      ครั้งนี้ผมโบกมือลาเพื่อน ยืนแช่ตัวเองที่เดิม นิ่งเนิ่นนานจนรถลับตา สุขดี 

      ครั้งก่อนๆ หากมีเหตุการณ์แบบนี้ ผมคงใจหาย รู้สึกเหงาจับใจ ไม่อยากให้เวลาเดินไปพร้อมๆ กับการจากลา แต่คงห้ามสิ่งเป็นไปที่ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขของเวลาไม่ไ้้ด้

     ระยะห่างระหว่างการเจอกับการจากคงไม่ไกลสุดกู่ แต่ก็มากพอที่จะระแคะระคายความรู้สึกของทั้งสองฝ่าย หลายๆ คนเศร้ากับการจากลา แต่แปลกครั้งนี้ผมสุขใจที่ได้ส่งเพื่อนขึ้นรถ รถลับตาไปพอสมควรแล้ว ผมแอบยิ้มคนเดียว สุขที่เราได้ทำสิ่งดีๆ ด้วยกัน สุขที่ต่างคนต่างเป็นหนึ่งในใจกันและกัน  สุขที่เราเริ่มต้นตรงที่การเจอและจบด้วยการจาก 

      คำลา กับ ความสุข ดูเหมือนสองอย่างจะไปด้วยกันไม่ได้เลย หลายๆ คนคงเถียงว่าไม่มีวันที่ใครจะกล่าวลาด้วยความสุข แต่วันนี้ผมเถียง ผมลาด้วยความสุข จริงๆ ครับ

      สุขที่ได้รอเพื่่อที่จะได้มาพบกันใหม่ 

edit @ 26 Nov 2008 00:02:15 by นายมาแล็ง

edit @ 26 Nov 2008 00:16:28 by นายมาแล็ง