วันนี้ต้องแหกตาตื่นเช้ากว่าปกติ ทั้งๆ ที่เมื่อคืนบ้าเดินทางเรื่อยๆ เปื่อยๆ ในโลกไซเบอร์ แปลกดี ผมเรียกการกลอกกลิ้งลูกตามองหน้าจอสี่เหลี่ยมค่อยๆ พลิกผ่านว่าการเดินทาง ทั้งๆ ที่ผมเองก็ไม่แน่ใจการสมมติเรียกแบบนี้ ได้ไหม ในขณะที่การเดินทางหมายถึงการเคลื่อนที่จากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง

ร่างกายรู้สึกงัวเงียกว่าวันก่อนๆ วันนี้ผมมีบางอย่างต้องทำ อย่างแรกน้องสาวคนหนึ่งกำลังจะลาจาก เลยต้องจำเป็นตื่นเช้า ไปส่งน้องที่สนามบินตามคำขอ แต่แปลกครั้งนี้ความรู้สึกของผมไม่เหมือนครั้งก่อนๆ ที่จะต้องอำลาใครๆ ความรู้สึกไม่เหมือนจาก แต่รู้สึกเหมือนแค่แยกกัน

จาก สำหรับผมคืออาจจะมีการเจอะเจอกันอีก หรืออาจจะไม่เจอกันอีก ระยะช่องว่างระหว่างการจากกับการพบเจออาจจะมีช่วงยาวนานกว่าการแยกกัน หรืออาจจะไม่มีเลย คำลาจึงน่าจะมีความสำคัญในวันจาก

แยกกัน สำหรับผมคือแค่แยกกัน อาจจะระหว่างวัน หรือระยะเวลาที่นานกว่า แต่มีการพบเจอกันอีกแน่นอน เร็วหรือเร็วมาก แค่นั้นเอง คำลาจึงไม่จำเป็น แค่คำว่าแล้วพบกันใหม่น่าจะเพียงพอ

ครั้งนี้ความรู้สึกผมไม่ได้อ่อนไหว ไม่ได้รู้สึกอยากหยุดเวลาเพื่อไม่ให้การจากเกิดขึ้นเหมือนครั้งก่อนๆ ตรงกันข้ามยังหยอกเล่นกัน รู้สึกเหมือนแค่ส่งน้องไปโรงเรียน หลังจากการกล่าวลา หลังของน้องสาวค่อยๆ ลับหายไปในห้องผู้โดยสารขาออก ผมแปลกใจว่าทำไมการลาครั้งนี้จึงเป็นแค่การแยกกันตามความรู้สึกของผม

ผมเริ่มทำงานอีกทีตอนเที่ยง วันนี้ทั้งวันจึงยาวนานมากกว่าวันอื่นๆ แปลกแต่จริงที่คนเรามีวันแต่ละวันไม่เท่ากัน ทั้งๆ ที่วันทุกวันมี 24 ชั่วโมงเท่ากัน แม้วันนี้ทั้งวันจะยาวนานแค่ไหน มีเจ้าเพื่อนคู่ใจอยู่ใกล้ๆ แค่เอื้อม ยังไงก็ไม่หวั่น

หาดขาวหลังสนามบินกลายเป็นสนามทดสอบความอยากรู้อยากเห็นของผม หลังจากแน่ใจแล้วว่าน้องสาวคนนั้นไม่ตัดสินใจเดินกลับหลังขึ้นรถแทนการขึ้นเครื่อง ฝนโปรยปรายมาเหมือนจะขัดความอยากรู้อยากเห็น แต่ยังไงๆ ก็ไม่ชนะความดันทุรังของผมกับเพื่อน ครู่เดียวสายฝนลาจาก เท้าของเราย่างไปตามทางเท้าตัวหนอนที่วางเรียงรายเป็นรอยต่อพื้นที่สนามบินกับหาดทราย ลมแรงพอๆ กับคลื่นลมจากทะเลที่หอบเอาไอเค็มมาเหนียวเหนอะหนะใบหน้าได้พอประมาณยามเม็ดเหงื่อแทรกซึมผ่านรูขุมขนขึ้นมา

วันนี้เองที่ผมมองสนามบินภูเก็ตจากมุมที่ไม่เคยเห็น เลยได้รู้หลายสิ่งหลายอย่างเรามักพบเห็นได้ในมุมมองที่แตกต่าง บางทีน่าสนใจกว่าโขกับสิ่งที่เห็นเดิมๆเครื่องบินหลายลำจอดเรียงรายหันตูดให้ผม วันนี้ผมได้เห็นตูด ด้านข้าง ด้านหน้า ทุกๆ ส่วนและทุกมุมมองของเครื่องบิน เห็นตั้งแต่มันจอดแน่นิ่ง เริ่มหมุนล้อเลาะรันเวย์ไปเรื่อยๆ ก่อนทะยานขึ้นฟ้าแล้วหายไปในหมู่เมฆ

แค่รั้วลวดหนามกั้น นกแอร์ลำเล็กที่มีน้องสาวผมอยู่ข้างในตอนนี้ ค่อยๆ ขยับตัว ล้อเลื่อนถอยออกมาจากงวงช้างที่เชื่อมกับอาคารสนามบิน ค่อยๆหันข้างให้ผม เลื่อนตัวเองไปตามรันเวย์ เห็นท้ายอยู่ไหวๆ ไกลออกไปๆ หายไปจากสายตาผมสักพัก แล้วหัวเครื่องบินค่อยๆ ปรากฏให้เห็นตรงปลายรันเวย์ลิบๆ เคลื่อนใกล้เข้ามาๆ แล้วทะยานขึ้นฟ้าต่อหน้าต่อตา

ตื่นตาที่ได้เห็นเครื่องบินทุกส่วนสัดแม้ไม่ใกล้มาก แต่ก็ใกล้กว่าทุกๆ ครั้ง เวลาแค่ไม่กี่นาที นิ้วของผมรัวชัตเตอร์ใส่เจ้านกเหล็กไปหลายแชะ

น้องสาวทะยานขึ้นฟ้าไปกับเครื่องบินโดยที่ผมไม่ได้เอ่ยคำลา ไม่ได้ลืมหรือไม่มีเวลา แต่ตั้งใจไม่เอ่ย คำว่าโชคดีคำเดียวที่ผมตะโกนบอกพร้อมกับการโบกมือลา เพราะความรู้สึกของผมไม่ได้เป็นการลาจากแต่เป็นการแยกกันเฉยๆ

กรุงเทพกับภูเก็ตอยู่ใกล้กันแค่อึดใจ เครื่องบินยังบินไปกลับได้วันละหลายเที่ยว วันหนึ่งคงไม่นาน และคงบ่อยๆ ที่ผมจะได้เห็นเครื่องบินร่อนลงจอดพร้อมๆ กับร่างที่ติดหายไปกับเครื่องบินวันนี้มาแสดงตัวอีกครั้งในวันนั้น