วันน้ำใส แต่ฟ้าไม่อยากเป็นใจ
แผนเดิมของเราในเช้าแรกของการพักแรมที่นี่ คือ การปีนขึ้นผาชะโด จุดชมวิวสูงสุดของเกาะอาดัง แต่ฟ้าไม่เป็นใจ เอาน้ำมาจากไหนไม่รู้ ปล่อยให้เทลงมาตั้งแต่เมื่อคืนยันเช้าตรู่ หยดน้ำกระทบหลังคาเรือนพักไม่เว้นจังหวะแม้แต่นาทีเดียว ตาที่ยังมองเห็นแค่ความมืดรอบตัวกับหูที่ได้ยิน สรุปได้ว่าอากาศไม่ได้เป็นใจกับแผนการท่องเที่ยวของเราในวันแรก แต่ช่างเถอะ วันทั้งวันมีตั้งยี่สิบสี่ชั่วโมง อย่างน้อยฟ้าคงเมตตาบ้าง สักไม่กี่นาทีก็ยังดี
หลังจากที่ต้องเอาอะไรๆ ใส่ท้องเพื่อความอยู่รอด กองทัพไม่ยอมหยุดนิ่งแค่นั้น เราเจรจาขอเช่าเรือจากอุทยาน วันนี้เจ้าหน้าที่ตรงนี้ยังไม่ขี้เหนียวรอยยิ้มกับเรามากนัก โลกดูสดใสขึ้นมาบ้าง แต่ที่ประหลาดกว่านั้นราคาค่าเรือไม่ได้มีเสื้อชูชีพให้ ใครอยากได้ต้องจ่ายเพิ่ม บริการนี้ไม่รวมความปลอดภัยให้นักท่องเที่ยว ชีวิตใคร ชีวิตมันนะครับ ท้องฟ้ายังครึ้มๆ ด้วยเมฆฝน แต่ยังมีช่องว่างให้แดดส่องลอดลงมาได้บ้าง ภาพถ่ายของเราคงดูสดใสขึ้นบ้าง เกาะแก่งดาหน้าเข้ามาให้ได้เยี่ยมเยียนตลอดทั้งวัน ใช่ครับวันนี้ทะเลและเรือเป็นของเรา
เรือลอยลำมาหยุดอยู่ตรงหน้าเกาะหินงาม น้ำทะเลใส หินก้อนเกลี้ยงยังกับคนขัดนอนแออัดยัดเยียดแทนผืนทรายที่เราเจนตาบนเกาะอื่นๆ ในทะเลนี้ เราหยุดชื่นชมความงามปนมหัศจรรย์พอหอมปากหอมคอและหอมกล้อง ภาพหลายๆ ภาพถูกบันทึกผ่านเลนส์พร้อมกับความทรงจำที่ถูกฝังติดอยู่ในหัว น้ำทะเลเขียวมรกตตัดกับท้องฟ้าน้ำเงินเข้มแต้มสีขาวด้วยเมฆก้อนขาว ลึกจากผิวน้ำใส ก้อนปะการังปรากฏตัวอยู่ลึกลงไป ฝูงปลาหลากสี เวียนว่ายหาอาหาร เรียกร้องให้ผมต้องเอาตัวเองไปลอยคออยู่กลางน้ำพร้อมกับกล้องกันน้ำที่ได้เป็นของแถมมากับโลชั่นชนิดหนึ่ง ใต้น้ำสวยงามเสมอเมื่อมองผ่านหน้ากากดำน้ำ ปะการัง ปลาทะเลและสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อยู่ร่วมกันได้อย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย ชัตเตอร์ของกล้องกันน้ำถูกกดนับครั้งไม่ถ้วน แต่น่าเสียดายเมื่อขึ้นเรือไปแล้ว เราถึงได้รู้ว่าที่จริงกล้องอันนี้กันแค่น้ำออก ตกลงภาพใต้น้ำของเราเก็บได้แต่ในความทรงจำ เรือพาเราฝ่าผืนน้ำไปเรื่อยๆ จนถึงประติมากรรมธรรมชาติที่คนทั่วไปรู้จักกันดี ว่า หินซ้อน ซ้อนก็แค่ซ้อนไม่มีทีท่าว่าจะหล่น
ตะวันเริ่มสูง แดดเริ่มแรง แต่เมฆเริ่มสีคล้ำเกือบดำจนแทบจะกลั่นตัวเป็นน้ำฝน อีกไม่กี่นาทีต่อมา สวรรค์บนดินปรากฏอยู่ตรงหน้าของเรา น้ำทะเลใสสีมรกต หาดทรายสีขาวละเอียด เราห้ามใจไม่ได้ที่จะเอาตัวเองไปแนบนิ่งน้ำทะเลใส ทรายขาวละเอียดราวกับแป้ง เรารู้จักเกาะนี้จากปากของพี่คนขับเรือว่าชื่อเกาะลอกวย หลังจากที่ดื่มด่ำจนเต็มอิ่มกับความสวยงาม เรือพาพวกเราลอยน้ำต่อไปยังเกาะราวี บรรยากาศทั่วไปเงียบสงบ สวยงาม
วันนี้ทั้งวันเราอิ่มใจกับการเดินทางเส้นทางนี้ เกาะทุกเกาะ หินทุกก้อน สวยงามอย่างควรจะเป็น หลังจากที่บอกลาเกาะอาดัง เรือพาเรามุ่งสู่เกาะหลีเป๊ะ ระหว่างทางเรือจอดให้เราได้ดำน้ำอีกรอบที่เกาะจาบัง แต่ด้วยกระแสน้ำที่แรง และความใสที่ยังไม่มากพอ เวลาสั้นๆ ก็เพียงพอสำหรับการทำความรู้จัก
หาดทรายขาวของเกาะหลีเป๊ะรองรับทุกเท้าที่ย่ำมาและย่ำไป บังกะโล รีสอร์ท และที่พักขนาดต่างๆ วางเรียงรายไปตามหาดทราย ผู้คนเชื้อสายชาวเลดำรงชีวิตอย่างเรียบง่าย คงน่าเสียดายหากวันหนึ่ง คนแก่ คนเฒ่า ต้องมาจากไป โดยที่ไม่ได้ถ่ายทอดไว้ให้รุ่นลูกหลานบ้าง
เราเดินทางกลับพร้อมๆ กับที่พระอาทิตย์เลิกงาน อาหารอีกมื้อเพื่อชีวิตรอด ท้องฟ้าคืนนี้มืดกว่าเมื่อคืนวาน ดาวส่องประกายได้เจิดจ้าเต็มที่ พระจันทร์ทำงานสายกว่าเดิม
คืนสุดท้าย วันสุดท้าย
คืนนี้เหมือนคืนเมื่อวานเราสี่คนพร้อมกับเสื่อผืน หมอนใบ ค่อนคืนที่เรานอนอาบแสงจันทร์ นอกจากเสียงของพวกเรา มีแค่เสียงคลื่นและสายลมคอยขับกล่อมเป็นเพื่อน เมฆก้อนดำเกือบเต็มฟ้ากลับมาไล่เราเหมือนเมื่อคืนก่อน เบาะนุ่มผ้าห่มหนาห่อรัดร่างเราให้อุ่นกายตลอดคืนที่เหลือ
ตีห้ากว่า ฟ้ายังมืด เสียงแมลงกลางคืนยังไม่หยุด แต่ขอบฟ้าด้านตะวันออกเริ่มแต่งแต้มโดยแสงอรุณ ผมดีดตัวที่นอน พร้อมกับสองสาวที่เร็วไม่แพ้กัน ในขณะที่เพื่อนอีกคนตื่นก่อนเราทั้งสาม กล้องตัวเก่ง ขาตั้งกล้องคู่กาย ทั้งของผมและของเพื่อน ทุกอย่างประกอบติดตัว ของใครของมัน พร้อมกับขาที่กึ่งก้าวกึ่งวิ่ง เราทั้งสี่มุ่งหน้าไปยังผาชะโด เพื่อโอกาสสุดท้ายของการทักทายพระอาทิตย์ หลังจากที่ต้องเฝ้าสั่งลาแสงสุดท้ายทุกวันตลอดการพักที่นี่
ก้าวทุกก้าวต้องเร่งแข่งกับเวลา จากที่เดินไปด้วยกันทั้งสี่ชีวิต ระยะห่างระหว่างสองหนุ่มที่มุ่งมั่นอยู่ที่ผาสูงเพื่อเก็บภาพแสงแรกกับสองสาวเริ่มออกห่างตามระยะทางและความชันของทางเดิน ปีนและป่ายหินก้อนแล้วก้อนเล่า เหนื่อยก็เหนื่อย แต่ใจไม่แพ้ จุดหมายอยู่ใต้ฝ่าเท้า กล้องทำงานครั้งแล้วครั้งเล่า เวิ้งน้ำกว้างไกลสุดสายตา ขอบฟ้าแดงเรื่อ สองสิ่งส่งเสริมกันและกันให้เป็นความสวยงามที่ไม่อาจลืม
แดดเช้าเริ่มจ้า เข็มนาฬิกาเคลื่อนวนรอบแล้วรอบเล่า เมื่อวานมาถึง วันนี้ต้องจาก ชีวิตที่ง่ายๆ ไม่ยุ่งยาก แวดล้อมด้วยเกาะสวรรค์ สองวันรู้สึกเหมือนแค่สองนาที ความสุขผ่านไปเร็วเสมอ สัมภาระเตรียมพร้อม วันนี้เราเดินทางวนกลับไปที่เดิมเมื่อวาน
ชีวิตยังคงเหมือนเดิม ทุกอย่างรอบตัวยังแปลกสุดขั้วเมื่อเทียบกับทุกอย่างที่เราผ่านพบมาตลอดสามวันสองคืน ความสุขแม้จะโหยหาตลอดชีวิต แต่ช่วงของความสุขผ่านเข้ามาได้แค่ชั่วครั้งชั่วคราว แค่นั้นเอง
